Дарувањето крв е еден од најхуманите чинови, бидејќи е лек што не може да се купи и е од непроценлива вредност. Заедно со дарувањето крв, дарувањето органи е одраз на хуманост и жртва. Вистинската хероина што го запиша своето име како рекордерка во дарувањето крв, но и се пријави да ги донира своите органи, по нејзината смрте е Жана Марковиќ од Чачак.
– Почнав да дарувам крв во 1995 година. После тоа, донирав каде и да ме викаа, во болница и каде и да беше потребно. Вкупно, до пред две години, кога се разболев, донирав крв 85 пати. Најмногу дадов за децата, кога родителите доаѓаат и прашуваат затоа што на нивното дете итно му е потребна крв. Тоа отсекогаш ми било најважно, вели жената од Чачак.
Жана се обврзаала да ги донира сите свои органи и за тоа го информирала своето семејство. Таа сака, како што вели, да биде хумана дури и по смртта.
– Одлуката да биде донатор на органи дојде едноставно, од врвот на мојата глава. Не сакам да бидам себична, ако јас живеам, другите можат да живеат благодарение на мене. Се обидувам да ги мотивирам другите, во моето друштво, меѓу луѓето што ги познавам, ги научив и моите ќерки да бидат доброволни дарители на крв. Ги охрабрив многу пријатели и колеги да станат донори на органи и плазма, рече Жана.
Таа открива дека имала и голема животна борба со дебелината. Тежела 150 килограми, но дека се бори како лавица. Лекарите на Воено-медицинската академија ѝ рекле дека ако не ослабе 40 килограми за три месеци, ќе заврши во инвалидска количка, бидејќи ‘рскавицата на десното колено ѝ се распаднала.
– Се обидов сама, но не успеа, па во Белград, на Клиниката за дебелина кај д-р Суботиќ, успеав да ослабам доволно за да ме повикаат на операција на желудник. Таа операција се искомплицира, наместо час и половина, траеше осум часа, а јас бев клинички мртва. После тоа, сè тргна надолу – вишок кожа, вишок ткиво и се појави проблем со дебелото црево. Сето тоа беше последица од операцијата. Но, јас продолжив да се борам. Подоцна, ослабев 100 килограми, потоа имав операција на коленото и за пет месеци целосно се опоравив. Денес тежам 52 килограми. Можам да одам, можам да работам, сè уште се борам поради болеста на дебелото црево, но верувам дека ќе бидам добро, вели храбрата жена од Чачак.
Таа има само едно мото во животот, а тоа е да биде хумана во секое време, секогаш кога може.