Трогателната исповед на несреќен човек кој плаче само за еден. Меѓу целата низа дијагнози што ги има, Предраг Бабиќ од Александровац е можеби најболниот што вели дека „не е способен да живее самостојно“.
Од глава на семејството, кој си го обезбедувал постоењето целиот свој живот, Предраг станал личност на која ѝ е потребна туѓа грижа и помош, без можност да се грижи за себе. Како што раскажува во шокантна исповед за „Блиц“, сето ова му се случило поради повреда на работа пред пет години.
– На 16 ноември 2020 година, додека бев на моето работно место, бетонска плоча тешка 1.000 килограми падна врз мене од виљушкар. Добив скршеница на десната срамна коска, повреда на ‘рбетот, а по сè што ми се случи, ми беа вградени и два стента. Целиот мој живот се урна, и наместо да бидам оној што обезбедува пари за моето семејство, станав товар – вели вознемирено Предраг.
Како што наведува, доживеал огромно разочарување и чувство на предавство од страна на работодавачот кој не само што не му пружил помош и поддршка, туку и го отпуштил без никакво објаснување.
– Се повредив на работа, ме праќаа од болница во болница без ни да знам што ќе ми се случи. Работодавачот ми се јавуваше додека бев во болница да ме праша кога ќе се вратам на работа. Никогаш не добив извештај за повредата на работа, а додека бев на лекување, сопругата го пријавила тоа на инспекцијата, која го утврдила прекршокот – ни раскажува Предраг, давајќи ни бројни медицински документи, како и известувањето што го добил од надлежната инспекција.
Според нашиот соговорник, откако се здобил со повреди што го спречиле да работи повторно, опстанокот на неговото семејство бил доведен во прашање.
– Имам 58 години, далеку сум од пензија и сфатив дека не можам никаде да се преселам сам, дека не можам да се грижам за себе, а камоли за моето семејство. Мојот малолетен син е мој придружник, дали таков товар треба да падне на негов грб? – прашува горчливо.
Како што додава, од 2022 година, поради сè што доживеал, се лекува кај психијатар, а неговите медицински картони го потврдуваат она што самиот ни го кажува – дека има самоубиствени мисли, дека е депресивен и разочаран.
Исклучително тешката финансиска состојба дополнително придонесува за ова.
– Треба да ги вадам наодите на секои неколку месеци, но веќе две години не го правам тоа, бидејќи немам пари за нив. Да не ги спомнувам трошоците за лекови и одењето на лекар. Треба да одам да го проверам Дедиње, но дури и тоа стана невозможно.
Бидејќи работел за истиот работодавач со години, Предраг очекувал повеќе сочувство, можеби дури и помош, но како што тврди, добил сосема спротивното.
– Дури и кога се случила повредата, ме оставиле недалеку од итната помош. Во текот на целиот период на лекување, единствениот повик што го добив беше прашување кога ќе се вратам на работа. Заштитната опрема што ја имав во тоа време, поради околностите, беше кај мене бидејќи ја купив сам. Бетонските плочи не беа завиткани во растеглива фолија како што требаше. Добив само известување за отказ од мојот работодавач, известување кое никогаш лично не го потпишав. Поради сè што се случи, го тужев мојот работодавач, а трошоците за судската такса од над 70.000 динари паѓаат на мене. Дури и за време на судењето, сè што ми се случи беше оспорено – наведува Бабиќ.