Зоран Гавриќ беше неподвижен две и пол години.За време на дванаесетчасовната операција, од него извлекоа 28 куршуми „калашников“.
Во април 1999 година, еден српски полицаец ја погледна смртта директно во очи. Беше изрешетан со над дваесет куршуми од калашникови и доживеа две клинички смртни случаи, но Зоран Гавриќ (55) преживеа по Божја волја и така стана медицинско чудо и непобедлив човек од челик. Неговата желба во животот беше да облече униформа и да ја брани Србија. Дипломирал на Училиштето за внатрешни работи во Сремска Каменица и се вработил во МВР. Кога избувна војната во Косово и Метохија, тој беше меѓу првите што се најде во воената зона.
Секој ден од војната, нивните животи висеа на конец, а тоа беше случај и на 6 април. Единицата на Гавриќ го расчистуваше теренот и тие влегоа во албанска заседа. Тој беше командант на дивизија и најистакнатиот од десницата, не беше доволно „покриен“. Непријателот го забележа низ дупка во ѕидот и истураше куршуми.
– Го испука целиот куршум кон мене. Како во филмовите, не чувствуваш болка, куршумите што минуваат низ тебе не те болат. Само гледаш дека кога куршумот ќе погоди, твоето тело се врти лево, десно додека не престане пукањето, потоа паѓаш на бетонот. Не ја изгубив свеста ниту еден момент. Само во еден момент забележав дека комбинезонот ми беше изрешетан и крвта ми течеше насекаде како млазници. Потоа има болки, такви што човек посакува веднаш да умре за да не живее. Целиот твој живот ти поминува низ главата во слики во еден миг. Прво мислиш на децата, како ќе се снајдат без мене. Моите деца тогаш имаа седум и осум години, продолжува овој српски херој – изјавил Гавриќ.
Кога го пресекол, дури ни тоа не му било доволно на непријателот, дошол да го „потврди“ со друг кадар. Додека пукал, Гавро го гледал право во очи од тротоарот. На крајот, дури ни убиецот не разбрал како е ова можно и исчезнал на чудо.
Сега кога го гледам од оваа точка, имам впечаток дека му се случило на некој друг, а не мене. Кон мене беа испукани два куршума, едниот од околу десет метри оддалеченост, а потоа тој дојде додека лежев на земја, ме сврте и ме испука со уште еден цел куршум. Го видов добро. Сè на мене беше прободено, вклучувајќи ги нозете и рацете, а единственото нешто што беше недопрено беа главата и срцето, вели овој полицаец, и се сеќава како дошло до вистинската борба кога неговите колеги почнале да го вадат – вели Гавриќ.
– Цело време бев свесен, дури и давав упатства како да ме извадат. Мојата единица ме вадеше 45 минути, а потоа ме префрлија во болницата во Косовска Митровица. Целиот персонал што беше во центарот Медин во Митровица излезе да ме пречека. Исто така, се сеќавам дека одев во теретана и кога ми ги пресекоа комбинезонот, тогаш рекоа „уф, колку е прободен овој човек“. После тоа, ме ставија под анестезија, а потоа си помислив, ако досега не сум умрел, можеби ќе преживеам, вели Гавро.
Првата операција траела 12 часа, а лекарите извадиле дури 28 куршуми, калибар 7,62 милиметри, од Гавро. Тој бил во кома два дена, а потоа бил на работ на животот и смртта. После тоа се разбудил и видел општа радост околу себе. Жена облечена во бело му пришла и рекла дека се вика Ева.
– Мислев дека веќе сум стигнал до рајот и небото. Сепак, прекрасната докторка е најзаслужна за овој мој втор живот. Таа праша дали може да си оди дома кај децата сега, бидејќи била покрај мојот кревет два дена и две ноќи, се сеќава на своето будење и својот спасител.
Откако се разбудила, лекарите го информирале дека тоа е прв пат во пракса да се сретнат со таков случај и дека никогаш не имале пациент погоден од толку многу куршуми. Потоа, тој бил префрлен во Ниш, а оттаму во ВМА.
– Потоа започнува хаосот, болницата стана мој втор дом. Таму имав операција по операција, ден по ден. Веќе побарав на Google кога велат дека Зоран Гавриќ ќе се оперира, како да одам на некоја вообичаена работа. И тие моќни операции траеја еден месец, секој пат кога се вадеше по еден куршум. Патем, паднав од 85 килограми на 48, но моето тело повеќе не можеше да издржи, и тогаш ме пратија во Бања Ковиљача на рехабилитација“, вели Зоран.